Geoffrey - Coördinator Team Collegiale Ondersteuning
"Hier krijg ik ruimte om vanuit mijn professie bij te dragen en mezelf te ontwikkelen. Als je iets wilt en het initiatief neemt, dan gaan er deuren voor je open."
Kun je jezelf kort voorstellen?
“Zeker! Mijn naam is Geoffrey, ik werk inmiddels tien jaar bij Veiligheidsregio Drenthe. Ik ben begonnen als vrijwilliger bij brandweerpost Assen-West daarnaast ben ik nu coördinator van het Team Collegiale Ondersteuning – het TCO.”
Hoe is jouw reis bij de brandweer begonnen?
“Eigenlijk heel toevallig. Ik ben ooit eens bij een wervingsavond van de brandweer geweest, gewoon uit interesse. Ik had altijd al iets met hulpverlening – mijn achtergrond ligt in de psychologie en de zorg. Toen ik ontdekte dat je ook als vrijwilliger bij de brandweer aan de slag kunt, was mijn nieuwsgierigheid gewekt. Ik kende het brandweervak nog helemaal niet, maar die eerste kennismaking voelde direct goed. De groepsband, het samen doen, het vertrouwen – dat sprak me enorm aan. Niet veel later ben ik begonnen als vrijwilliger.”
En vanuit daar rolde je in de rol van coördinator TCO?
“Ja, precies. Als brandweervrijwilliger kom je vroeg of laat ook in aanraking met de wereld achter de inzet – dus ook met nazorg en mentale ondersteuning. Dat sloot naadloos aan bij mijn hoofdberoep en interesse. Toen de vacature van coördinator voorbij kwam, dacht ik meteen: ‘dit is echt iets is voor mij’.”
Wat spreekt jou aan in deze rol?
“Het is werk dat echt bij me past. Nazorg, voorzorg, trauma – hoe we omgaan met ingrijpende gebeurtenissen en hoe we collega’s daar goed in begeleiden, dat vind ik ongelofelijk waardevol. En binnen een organisatie als de brandweer, waar mensen uit allerlei verschillende werelden en werkvelden samenkomen, is het essentieel om sensitief aan te sluiten en op het juiste moment ondersteuning te bieden.”
Wat houdt jouw werk als coördinator precies in?
“Poeh, het is heel breed! Ik werk op meerdere vlakken: van beleidsontwikkeling tot meedraaien in de landelijke vakgroep, en van opleidingsvraagstukken tot het waarborgen van de kwaliteit van onze gesprekken. Ik bewaak bijvoorbeeld dat wij als TCO-team collega’s zijn en blijven – we zijn er voor ondersteuning, niet voor behandeling.
Waarom is dat onderscheid zo belangrijk?
Omdat woorden ertoe doen. We heten niet voor niets het Team Collegiale Ondersteuning en niet Team Collegiale Opvang. Ondersteunen betekent: naast iemand staan, niet voor iemand gaan zorgen. We zijn er op het eerste moment na een incident, om steun te bieden en samen te kijken of en welke vervolgstappen nodig zijn. Als er meer nodig is, verwijzen we door naar professionals.
Hoe ziet de doorontwikkeling van het TCO-team eruit?
We werken momenteel aan uniformiteit in de manier van werken en leiden al onze mensen op via dezelfde partners als waar we ook naar doorverwijzen. Ook bouwen we aan goede relaties met netwerkpartners in zorg en hulpverlening. Daarnaast probeer ik mentale gezondheid breder te benaderen. Het gaat niet alleen om PTSS of wat je na een incident ervaart, maar om duurzame inzetbaarheid in de breedte. Hoe houd je lichaam en hoofd gezond?
Krijg je ook te maken met de partners of gezinnen van brandweermensen?
Zeker. We organiseren naastenbijeenkomsten waarbij ook partners, ouders of kinderen welkom zijn. Want ja, mensen maken zich zorgen: “Wat als je heftige dingen meemaakt? Kan ik daar wel mee omgaan?” Door ook hen mee te nemen in wat er kán gebeuren en welke ondersteuning er is, proberen we die drempel te verlagen. Je doet het tenslotte niet alleen. Dat geldt niet alleen voor brandweermensen, maar ook voor hun omgeving.
Je klinkt ontzettend bevlogen. Wat maakt werken bij de Veiligheidsregio Drenthe voor jou uniek?
De vrijheid en het vertrouwen. Hier krijg ik ruimte om vanuit mijn professie bij te dragen en mezelf te ontwikkelen. Als je iets wilt en het initiatief neemt, dan gaan er deuren voor je open. Zo verzamel ik binnen de organisatie werk dat goed bij me past. En dat maakt mijn werk leuker.
Wat zou je anderen willen meegeven die hierover nadenken?
Het moet bij je passen. De vrijheid die ik ervaar, kan voor anderen juist voelen als te open of te weinig richtinggevend. Maar als je zelf initiatief neemt, dingen onderzoekt, je talenten inzet – dan kun je hier echt iets opbouwen. Er is veel ruimte om je werk vorm te geven. En bovenal: je bent hier nooit alleen.